Zoals dat zo vaak gaat, ontstaan bands doordat iedere muzikant een netwerk van mensen heeft met wie hij of zij ooit heeft gespeeld. Bands vallen vaak door allerlei omstandigheden uit elkaar. Soms gaat zo’n band als aangeschoten wild door en soms wordt de band opgeheven. Maar ooit kom je elkaar dan wel weer eens tegen bij een optreden of in een oefenruimte.

Zo is het ook gegaan met TROUBLE IN PARADISE. De geboorte onstond eigenlijk op het moment dat alle huidige leden een muziekinstrument oppakten, maar ik zal me beperken tot het meer recente verleden …… hoewel:

AIRPLAY is de band waar ik Ruud van Oorschot, de huidige bassist maar destijds leadgitarist, heb ontmoet. Ik speelde daar toetsen/achtergrond-zang en af en toe slaggitaar. Die band heeft 5 jaar bestaan (mijn record tot nu toe). Het was een magisch concept: kwalitatief niet echt een klasse-band, maar AIRPLAY zorgde altijd wel voor sfeer, kon zich aanpassen aan elke situatie en bestond uit een groep zeer goed op elkaar ingespeelde mensen. We speelden eigen nummers en covers in een 50/50 verhouding. In 1991 was de chemie echter uitgewerkt en in goed overleg hebben we besloten te stoppen. Hoe goed we op elkaar ingespeeld waren bleek een paar jaar later toen we na twee keer oefenen het hele oude repertoire tijdens een reünie-concert nog eens hebben neergezet. De dag daarna hebben we unplugged en live een klein aantal songs opnieuw gespeeld bij LOCATEL-Radio. Zenuwenslopend zo’n optreden, maar wel heel leuk om te doen.

Anton Niese (zang & gitaar) heb ik in 1989 leren kennen toen ik me aansloot bij de YMCA. Samen hebben we jarenlang de muziek bij allerlei gelegenheden verzorgd. Eén van onze activiteiten was het verzorgen van muzieklessen. De methode die we hadden gekozen was uniek: zet een aantal kinderen zonder enige muzikale kennis, maar elk met een instrument bij elkaar en leer ze een song te spelen. Dat was erg arbeidsintensief, maar het voordeel was dat zij meteen resultaat hoorden, zonder eerst maandenlang te hoeven oefenen. Later is dit concept verlaten en zijn we weer gewoon gitaarles gaan geven. Sanny "Pepper" was een van de beste leerlingen en dat heeft zich uitbetaald.

Belinda "Bo" kwam ik tegen in 1994 toen XINIX een bassist zocht. Een basgitaar had ik wel eens vastgehouden, en zelfs enige tijd als bassist gespeeld in een band op m’n werk. Aangezien bassisten schaars zijn, is in het land der blinden .......juist! Beter een matige dan geen bassist en dus mocht ik meedoen. Anton trad toen ook tot die band toe. De band was geen lang leven beschoren. Ik zag het allemaal niet zo zitten in de muziekkeuze en besloot op te stappen. XINIX is doorgegaan met een andere bassist en Sanny op slaggitaar.

Na jaren thuis te hebben gemusiceerd in een bescheiden studio, in eigen beheer een CD te hebben gemaakt, kreeg ik toch weer zin in een band. Ik wilde als leadzanger aan de bak. Ik reageerde op allerlei advertenties op internet en het werd een band die in Rotterdam oefende. Ik had nog geen auditie gedaan toen de band al uiteen viel. De leadgitaristen kregen ruzie met de drummer en die vertrok. Daar stonden we: een bassiste, twee solo-gitaristen en ik. Hoewel men mij alleen auditie wilde laten doen met een drummer heb ik aangeboden zelf de maat mee te tikken en dat lukte. Ik werd aangenomen als zanger, maar ik wilde wel dat er een echte drummer zou komen. Die kwam er echter niet en dus heb ik enige tijd de leadzang gecombineerd met drums. Uiteindelijk kwam er toch een drummer, maar die was na 6 weken alweer vertrokken en hij nam onze bassiste mee. Dus daar stonden we weer.

Dat was het moment om onze netwerken open te gooien. Ruud werd bassist, eerst wat onwennig maar nu zeer gedreven en in mijn ogen een rots in de branding, Anton werd onze frontman, wat hij met verve doet en ik ging weer drummen. Op het moment dat één van de sologitaristen de band uitging had ik het eigenlijk gehad; ik wilde weer gewoon mijn studio in. Maar voordat ik er erg in had, had Anton Bo en Sanny bij de band gehaald, zodat ik weer naar mijn vertrouwde keyboards kon.

Sanny speelt inmiddels alsof zo nooit iets anders heeft gedaan en Bo speelt zoals altijd; sterk, strak en goed. Robin de Bakker, gewend als hij was aan het duo-solo-gitaar-werk, groeit naar eenzame hoogten als lead-gitarist en ik moet eerlijk gezegd weer even wennen aan het keyboarden. Maar ik kom er aan.

We spelen nu bijna een jaar samen en ik heb ook het gevoel dat naast de muziek er een hechte vriendschap aan het ontstaan is tussen de bandleden. En dat laatste is niet onbelangrijk om lekker samen te kunnen spelen. We geven elkaar de ruimte, vullen elkaar aan waar nodig en we zijn wat mij betreft nog lang niet op onze muziek of elkaar uitgekeken.

Mijn record met AIRPLAY zie ik wel sneuvelen!!!

23 december 2006
René Dehue